MEI-AVOND social van de linkse socialisten

Gezien onze drukke agenda slaan we dit jaar uitzonderlijk het traditioneel mei-avondfeest in het Wereldhuis over en houden we in de plaats een gezellig samenzijn in het partijlokaal waar alle nodige infrastructuur aanwezig is én een tuin.

Enkel op uitnodiging

 

"Allemool ne gralékke toffe carnaval gewenjst" van De Kattendagers & De Bezjikte BéBéTéKaars!

Nieuwste affiche VB: "Uw stok achter de deur"

Parodie van onze huiscartoonist Ronny Barracuda
"Vlaams Belang houdt het graag huiselijk: eerst een vliegenmepper en nu ..."

Wat is de SD&P en wat mogen we ervan verwachten?

De beginselverklaring van de nieuwe Aalsterse “socialistische” beweging ontleed 

We hebben gewacht met dit artikel tot de waan van de dag even is gaan liggen en natuurlijk ook omdat we benieuwd waren naar de mening van kleinere en grotere opiniegoden in de pers. Wat dat laatste betreft, zijn er niet echt verrassingen te noteren. Voor de algemene context verwijzen we graag naar het artikel: De niet-zo-unieke en voorspelde ontbinding van de Aalsterse sp.aafdeling.

De beginselverklaring van de nieuwe socialistische (?) beweging “Sociaal Democraten & Progressieven” is niet echt de gedurfde klaroenstoot geworden die zal nagalmen in de geschiedenis van de socialistische arbeidersbeweging. Daarvoor blinkt de tekst wat téveel (en bewust) uit in oppervlakkigheid. De verklaringen in de pers kunnen echter dienen als bijsluiter om er toch nog iets inhoudelijks uit te halen.

Bij de eerste lezing bekroop ons een zeker déjà vu. Enkele weken geleden mochten we op de vorming van BBTK-federaal, bij wijze van oefening, enkele uittreksels van “De geëngageerde burger” , het recente boek van liberaal wonderkind Gwendolyn Rutten, onder de loep houden. Dezelfde “truuken van de foor” worden in beide teksten gebruikt.  Men zou bijna denken aan eenzelfde ghostwriter van dienst … Zijn het geen gouden tijden voor schrijvers van weliswaar politiek perfect ingeblikte doch oppervlakkige teksten?

De algemene methodiek

Elke paragraaf begint met een stelling waar “elke Vlaming met wat gezond boerenverstand” wel kan inkomen – kwestie van iedereen mee te nemen in het verhaal –  maar waarbij naar het einde toe telkens de spreekwoordelijke aap uit de mouw komt. Het (allesbehalve socialistisch) venijn zit in de staart. Verder stoten we op een kwistig gebruik van adjectieven die er al bij al niet veel staan te doen. Een voorbeeld? Zo duikt het woord “hedendaags” tweemaal (wel heel) nadrukkelijk op om later in de tekst plaats te maken voor het (even nadrukkelijk) gebruik van het woord “modern.” Waarmee de schrijvers van de verklaring zich duidelijk willen afzetten tegen het “oubollige socialisme.” In de pers formuleert de hedendaagse, niettemin verlichte keizer, Dylan Casaer, het als volgt: “niet zo klein-links als de sp.a.” Hebben we iets gemist?

Diezelfde Dylan Casaer gaf zich, naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen, maar al te graag op facebook af met zijn Che Guevareske (zie foto) verkiezingsaffiche: “Wie zo nog een Comandante Ché/Dylan! - affiche wil voorhangen, laat maar weten!” Eén socialistisch symbool meer of minder inpikken, daar liggen we nu niet echt van wakker (zie hieronder) Verder valt het ons op dat het woordje “socialisme” 0 keer (nul!) in de beginselverklaring terug te vinden is, niettegenstaande het feit dat de tenoren van de SD&P het in de pers uitschreeuwden dat ze “echte socialisten” zijn. Het woord “Vlaanderen” of “Vlaams” daarentegen wordt zeven keer gebruikt. Soit. Als sollicitatiebrief naar de N-VA toe alvast een goed begin!

Alvorens de beginselverklaring op grootmoeders wijze te fileren,  toch nog de verantwoording waarom onze kritiek soms wat kan lijken op Bijbelexegese. De oppervlakkige aard van het te ontleden beestje is hier niet vreemd aan. Voorts geven we steeds de volledige tekst van de beginselverklaring weer, paragraaf per paragraaf (in het blauw); geschiedenisvervalsing laten we graag aan andere politieke stromingen  –  maar dit geheel ter zijde.

Om te beginnen krijgen we een, op het eerste gezicht, nietszeggende ondertitel voorgeschoteld: “Voor een warm en democratisch Aalst.” Is dit een stellingname tegenover de opwarming van de aarde? Neen: SD&P is tegen een kil en ondemocratisch Aalst aangezien ze door hun socialistische broeders (?) versleten worden voor asociaal en in sommige gevallen, wanneer de gemoederen wat verhit raken:  voor collaborateurs. De SD&P verkiest dit twistpunt echter op een POSITIEVE manier aan te brengen!

“De Sociaal Democraten & Progressieven (SD&P) werden opgericht in Aalst op 20 januari 2014. SD&P gaat voor een eigen, positief en progressief verhaal voor de Aalstenaar en voor Vlaanderen. Deze politieke beweging plaats zich hierdoor in de rijke Aalsterse traditie van politieke en maatschappelijk bewogen figuren zoals Daens, Boon en Van Hoorick en anderen. Sociaal, vooruitstrevend maar ook eigenzinnig. Hun sociaal progressieve erfenis blijft meer dan ooit actueel. SD&P gaat (streeft, ijvert) voor de volgende principes en wil die doorheen onze politieke actie in de praktijk omzetten:”

Reeds in de tweede helft van de eerste paragraaf wordt het een beetje ranzig: “Deze politieke beweging plaatst zich hierdoor in de rijke Aalsterse traditie van politieke en maatschappelijk bewogen figuren zoals Daens, Boon en Van Hoorick en anderen.” Wat eerstgenoemde betreft, kunnen we kort zijn: elke politieke partij in Aalst, van links tot extreemrechts, eist de traditie van Daens op. Niets nieuws onder de lokale politieke zon. Met Boon wordt het al wat moeilijker maar de “socialen” (zoals Boon himself de partijpolitici uit de socialistische stal noemt) hebben onze bekendste schrijver altijd al voor hun kar proberen te spannen. Was de viering “100 jaar Boon” in 2012 niet één van de grote verwezenlijkingen van de toenmalige schepen van cultuur, jawel: Dylan Casaer? Diezelfde schepen van cultuur presteerde het om aanvankelijk niemand minder dan Karim Van Overmeire in het beschermcomité van de viering op te nemen. Wat achteraf “een vergissing” bleek te zijn: oeps! Meer hierover kan je lezen in het artikel: Een eigenzinnige kijk op 100 jaar Boon

Bert Van Hoorick (eerste rij, vijfde van links) in het concentratiekamp van Buchenwald in 1945 (foto AMSAB)

En dan Van Hoorick … Misschien even opfrissen wie Bert Van Hoorick was? Verzetsman en leider  van de Kommunistische Partij in Aalst die het als 1 van de 2 enige Vlaamse KP’ers tot parlementair schopte (1946-1949). In 1957 stapte hij over naar de BSP omwille van wat de Sovjettroepen het jaar ervoor in Hongarije hadden aangericht. Deze overstap bracht heel wat deining teweeg in de socialistische gelederen: sommige protestbrieven spraken over “een communistische wolf in schapenvacht” of nog wat stouter: “Bert is goed doorvoed; hij komt uit Buchenwald!”   –  een allusie op de KP als goedgeorganiseerde machine die voor haar leden zorg kon dragen, ook in de uiterst moeilijke omstandigheden van de concentratiekampen. De socialisten hadden vaak minder geluk … Ondanks deze typisch Aalsterse petite histoire werd hij reeds In 1958 voor de BSP in het parlement verkozen en zou daar voor deze partij blijven zetelen tot 1976.

De “Vlaamsgezindheid” van menig socialistisch of communistisch pionier heeft geen fluit te maken met de huidige context. Frans was de taal van de onderdrukkende, heersende klasse (de bourgeoisie met de karikaturale dikke sigaren en hoge hoeden) terwijl het Nederlands (beter gezegd: een amalgaam van Vlaamse dialecten) de taal was van het werkvolk en de boeren. De strijd voor het Nederlands maakte dan ook onmisbaar deel uit van de (opgelet: oubollig woord op komst!) klassenstrijd. Buiten bovengenoemde figuren passen evengoed Jef Van Extergem, Emiel Moyson … in hetzelfde rijtje. Als het Vlaams Blok in 1995 zonder blikken of blozen een nationale Moysonviering hield, waarom zou de SD&P zich dan moeten schamen om naar Van Hoorick te verwijzen? Is dat niet van hetzelfde laken een broek?

We gaan de volgende paragrafen wat beknopter bespreken …

“1. De SD&P streeft naar een samenleving waar gelijkwaardigheid, vrijheid, solidariteit en gewenste verantwoordelijkheid basisbeginselen zijn.”

Die “gewenste verantwoordelijkheid” is klinkklare N-VA Newspeak waar we verder geen woorden aan vuil maken.

“2. SD&P is voorstander van een hedendaags beleid, een structureel sociaal beleid en een armoedebeleid waarbij mensen die het moeilijk hebben maximaal worden gesteund. Tegelijk is iedere vorm van oneigenlijk gebruik van het sociaal systeem uit den boze vermits dit het draagvlak voor de solidariteit ondergraaft. Ook een aalmoescultuur dient te worden voorkomen.”

Zoals we al opmerkten: het venijn zit in de staart en is opnieuw een openlijke sollicitatie naar de N-VA. Hiermee probeert men de jacht op “sociale fraude”, waarvoor deze coalitie zelfs een aparte cel – het spreekwoordelijke kanon om de mug neer te halen  –  heeft opgericht, goed te praten. Over fiscale fraude, de grote vissen of beter walvissen (mijn excuses bij deze edele zoogdieren) onder de fraudeurs, geen woord, geen komma. In de neoliberale visie moeten de rijken inderdaad niet solidair zijn met hun zogenaamde ondergeschikten. Neen, deze coalitie laat de werkgevers ongemoeid en geeft ze nog eens een lastenverlaging van 680.000 euro extra. Meedogenloze klopjacht op de armen en (om het in hun taal uit te drukken) pampering van de rijken … Beste mensen: “Le nouveau socialisme est arrivé!” En wacht: uiteraard zijn we bij de SD&P geen onmensen, immers: “Ook een aalmoescultuur dient te worden voorkomen.” PRACHTIG!

“3. SD&P pleit voor maximale tewerkstelling voor iedereen en voor verantwoorde en duurzame economische groei. De SD&P beseft dat een goed werkende economie nodig is om ons sociaal model te schragen. Ondernemen, innoveren, creativiteit en initiatief nemen dient gestimuleerd te worden, ook in de sociale economie. Zelfstandigen en ondernemers zijn hierbij volwaardige partners, wij hebben elkaar nodig.”

Dit is op omfloerste wijze zoveel zeggen als: “Wij keuren de klassenstrijd af.” Gezien het ganse Vlaamserig gedoe waarin de tekst gedrenkt is, zou men al heel snel kunnen komen tot wat men in extreemrechtse kringen beter kent als solidarisme. Wie niet weet wat dat inhoudt, verwijzen we graag naar de website van de Vlaamse Solidaire Vakbond, nog eens een prachtige contradictio in terminis vanwege oudgedienden van het Vlaams Belang en Voorpost.

“4. SD&P komt op tegen iedere vorm van onrecht en uitsluiting. De beweging kiest voor een inclusieve samenleving waarbij je niet uitsluit doch omarmt, maar verzet zich ook tegen iedere jaloeziecultuur waarbij mensen elkaar geen succes gunnen.”

De laatste zin sluit mooi aan bij de vorige opmerking. “Jaloeziecultuur” is het neoliberale synoniem voor alles wat met klassenstrijd te maken heeft. Stoute, stoute vakbond!

“5. SD&P zet zich in voor een verdraagzaam Vlaanderen waar het harmonieus samenleven van mensen van verschillende origine essentieel is en actief wordt gebouwd aan een gezamenlijke toekomst. Initiatieven inzake integratie en taalverwerving worden daarbij actief ondersteund om te vermijden dat op lange termijn mensen van diverse origine naast elkaar blijven leven.”

Et alors? Integratie-initiatieven zoals gevechtssporten (het afgevoerde Combat Sambo-project bij Buurtsport) horen daar niet in thuis want zijn de leerschool voor jonge criminelen? Of zoals de N-VA het verwoordt in het 50 bladzijden tellende boekje dat in elke Aalsterse brievenbus terecht kwam: “Buurtsport moet een SPORT blijven.” (De keuze voor verandering, blz 24)

“6. SD&P verzet zich tegen iedere vorm van discriminatie. Mensen moeten gelijk worden behandeld maar mogen verschillend zijn en blijven. Ieder heeft recht op een eigen cultuurbeleving, privé-leven, samenlevingsvorm en voorkeuren.”

Bon, dat zou vanzelfsprekend moeten zijn voor elke zelfverklaarde socialistische beweging …

“7. Ieder kind en iedere mens heeft recht op ontwikkeling en volwaardige emancipatie. Hiertoe is een democratisch, pluralistisch en kwalitatief onderwijssysteem gebaseerd op het principe van levenslang leren een basisvoorwaarde.”

Dat begrip “levenslang leren” wordt maar al te vaak gebruikt om de flexibiliteit op de werkvloer ten top te drijven en o.a.  oudere werknemers aan de kant te schuiven omdat ze wat minder vlot meekunnen …

“8. Criminaliteit treft zij die het moeilijk hebben vaak het zwaarst en ondergraaft een harmonieus maatschappijmodel. Alhoewel volop dient ingezet te worden op een preventiebeleid dient iedere vorm van criminaliteit een passend gevolg te krijgen. Ook het slachtoffer en zijn omgeving dienen hierbij als volwaardige partner te worden behandeld.”

En hoe past de nieuwe politiepost op de Varkensmarkt in dit plaatje? Dit moet kennelijk het onveiligheidsgevoel op de rechteroever tegengaan, terwijl uit de eerste evaluatie van de camerabewaking gebleken is dat in deze wijken geen enkel crimineel feit via deze weg is vastgesteld (in tegenstelling tot het centrum) Wijkagenten lopen er sowieso rond, los van het bestaan van een extra politiepost. De cijfers van de Commissie Veiligheid geven zwart op wit aan dat er amper misdaden gebeuren in het Aalsterse ‘ghetto’. Het pleidooi voor een bijkomend politiekantoor aldaar ruikt eerder naar stigmatisering van de (gekleurde) rechteroever …

“9. SD&P ijvert voor hedendaagse goede publieke dienstverlening voor iedere inwoner. Iedere inwoner wordt gelijk behandeld. Vriendjespolitiek, eigenbelang, belangenvermenging of voorbijgestreefd corporatisme zijn uit den boze. Een actieve maar ook slimme overheid regisseert de samenleving.”

Betoging NOIG-VA en BBTK 05/11/'12

Laat ons even toe om bij de frase over vriendjespolitiek en dergelijke, discreet in ons vuistje te lachen. Met “voorbijgestreefd corporatisme” geeft men duidelijk een sneer naar de vakbonden. Kan het er iets mee te maken hebben dat BBTK, door deelname aan de Noig Verontruste Aalstenaars, door o.a. een campagne van lange adem en druk in de media maar ook in de andere geledingen van de vakbond, er mede voor gezorgd heeft dat de Aalsterse sp.a -bom uiteindelijk gebarsten is? En uiteraard staat deze passage uit de programmaverklaring ook goed op het CV als men solliciteert bij de N-VA. En wat bedoelt men in hemelsnaam met een “slimme overheid?” Mannen en vrouwen in grijze maatpakken met een bovenmenselijk volume aan hersenen zoals in de betere sci-fi film? … voorlopig een groot raadsel.

“10. SD&P wil moderne en leefbare steden en gemeenten, waar stadsvernieuwing, opwaardering van wijken, buurten en dorpen centraal staan. Jongeren en gezinnen in hun meest diverse vorm dienen hier een aantrekkelijke en stimulerende leefomgeving te krijgen. Tegelijk vergeten steden hun geschiedenis niet en bewaken zij hun erfgoed.”

We veronderstellen dat stadsvernieuwing niet hetzelfde is als prestigeprojecten? We gaan even het rijtje af: een reusachtige rode neus van 94.000 euro, een arty-farty half-overdekt bushok van 120.000 euro, een urinoir dat uit de grond opdoemt (urilift) voor het vriendenprijsje van 60.250 euro … Aalst zal willens nillens een plezante én toffe stad worden voor de betere tweeverdieners; de armere bevolking kan maar best andere horizonten opzoeken! En wat bedoelt men met “bewaken van het erfgoed?” Is dat meer dan carnaval alleen? Hopelijk niet op dezelfde manier zoals men destijds de Heilige Geestkapel in de Kattestraat mismeesterd heeft: het historisch gebouw uit 1470 doet nu dienst als … kledijwinkel. Op dat vlak is het Aalsters bestuur trouwens altijd al een bende cultuurbarbaren geweest: alweer niets nieuws onder de zon dus.

“11. SD&P zet in op maximale duurzaamheid inzake mobiliteit, verkeersveiligheid – en leefbaarheid, energie, ruimtelijke ordening, voedselproductie en water. Het behoud van de natuur en de bio-diversiteit zijn daarvan essentiële schakels.”

Bio-diversiteit is een essentiële schakel, maar wat mensen betreft mag dat gerust een beetje minder zijn? Kennelijk lonkt de SD&P ook naar de vlotte groene jongens en meisjes, al betwijfelen we enigszins dat ze na het kennisnemen van deze luttele zinnetjes over stag zullen gaan.

“12. Ieder mens heeft recht op de beleving van zijn eigenheid. Tegelijk is hij onderdeel van een samenleving waarbij gezamenlijke verantwoordelijkheid ten opzichte van elkaar en het geheel geen loze begrippen zijn. Vrede in de wijk maar ook internationaal is hierbij een centrale doelstelling.”

 –  Een opstapje naar het gekende conservatieve rechten-en plichtenverhaal dat later nog volgt. En voorwaar: het zijn toch nog echte internationalisten want: “Vrede in de wijk maar ook internationaal is hierbij een centrale doelstelling.”

“13. Mensen zijn uiteraard niet louter onderdeel van een economisch model maar hebben recht op warmte, samenhorigheid, geluk, werk, engagement, vereniging, cultuur en sport om zich ingebed te voelen in onze samenleving en zich te kunnen ontplooien binnen een ruimer geheel. Kunst, cultuur, iedere vorm van artistieke creativiteit vormen zuurstof voor onze vaak verstikkende samenleving.”

Hola Paula: ruiken wij daar een schuchtere poging tot maatschappijkritiek?

“14. Respect voor elkaar en voor het geheel zijn basisvereisten om het samenleven binnen Aalst, Vlaanderen, België en Europa mogelijk te maken. Samen-leven is immers niet iets vrijblijvend.”

Wedden dat men voor deze gevleugelde woorden een studie besteld heeft bij de Denktank Itinera? Het rechten-en plichtenverhaal komt op het einde weer piepen.

“15. SD&P heeft geen angst om ongecomplexeerd, maar tegelijk ook niet bekrompen te verwijzen naar onze Vlaamse eigenheid. Vlaanderen is de regio waarin wij leven en in de eerste plaats verantwoordelijkheid dragen. Vlaanderen is een erg belangrijk bestuursniveau geworden de voorbije decennia. SD&P wil positief en progressief inspelen op de kansen die Vlaanderen biedt waarbij het samenleven in België, Europa en daarbuiten waardevol blijft.”

Met deze paragraaf bewijst de schrijver alvast dat hij opgelet heeft tijdens de lessen Aardrijkskunde. Voor de rest lijkt het eerder een evenwichtsoefening in … tjah: in wat? Het had gerust heel wat korter gekund: “SD&P is een beweging van positieve en progressieve Vlamingen.” Maar dat zou waarschijnlijk niet zo goed gevallen zijn bij dat deel van de achterban dat wel nog “socialistisch” is, maar  zich achter de dissidenten geschaard heeft vanuit een één-tegen-allen verdedigingsmechanisme versus de “evil” Bruno Tobback die Aalst de les komt spellen. Maar ja: daar heeft hij het dan ook naar gemaakt.

“16. SD&P is voor maximale democratie en inspraak. De beweging zal in haar politieke actie maximaal kiezen voor dialoog met mensen en verenigingen. In haar eigen, interne werking zullen democratie, participatie en respect voor de leden centrale assen zijn om de besluitvorming te schragen. We willen ons engageren om ook aan afwijkende meningen een luisterend oor te bieden. Wij geloven in een politieke cultuur die gebaseerd is op goede ideeën, ideeën die ook van andere partijen of bewegingen kunnen komen, en niet op het eigen gelijk.”

De laatste paragraaf is een duidelijke uithaal naar de autoritaire en ondemocratische maatregel van Tobback junior, al vrezen we dat men zich hier heiliger voordoet dan de paus. Wat betreft het afschaffen van het leefgeld (het voorschot op het leefloon) hebben de toenmalige sp.a OCMW-raadsleden geen gehoor gegeven aan het plaatselijke partijstandpunt. Welke garantie bestaat er dat men dit in de toekomst wel gaat doen? En wat die laatste zin betreft: net de stijl van een schuchtere puber die het niet durft “aanvragen” bij een meisje. Zeg dan meteen dat de SD&P een tussenstation vormt in de overstap naar de N-VA: hieromtrent kan Karim Van Overmeire jullie nog een paar bruikbare tips verstrekken. Ook hij heeft immers gebruik gemaakt van een nieuwe politieke beweging, “Aalst, Anders en Beter”, vooraleer hij (naar zijn eigen oordeel “voldoende ontluisd”) N-VA – waarts huppelde.

Conclusie

afbeelding: Ronny Barracuda

We kunnen er inkomen dat er ondanks alles nog mensen zijn die eerlijk in het SD&P- project geloven. In zekere zin kan je de hier besproken beginselverklaring zelfs beschouwen als een “eerlijke sociaal-liberale versie” van de sp.a, besmet weliswaar met een vleugje onwelriekend schimmel. De oppervlakkigheid van de tekst is zeer bewust en het relatief voorzichtig eclectisch winkelen bij andere partijen, maar in hoofdzaak bij N-VA, laat het  minder geoefende politieke oog inderdaad makkelijk in de val trappen. Onder meer Dylan Casaers uitlatingen in de pers laten echter iets totaal anders vermoeden: de SD&P als  tijdelijk vehikel voor de postjespakkers die hun sprong naar de NV-A aan het voorbereiden zijn. Of die sprong er uiteindelijk zal komen, is natuurlijk een andere zaak …

Burgemeester Christoph D’Haese van N-VA geeft de SD&P alvast een 10 op 10: “Ik stel vast dat de partij heel positieve speerpunten heeft, tegen een jaloeziecultuur en voor een inclusieve samenleving. Hun thema's van hun beginselverklaring zijn geïnspireerd op de N-VA-waarden: ze willen een positieve koers varen, sociale misbruiken tegengaan en een sterk inburgeringsbeleid uitstippelen. Ze starten niet met een verbitterde en verkrampte politieke ingesteldheid, wat te bewonderen is. Ik geloof dat N-VA in de toekomst positief met hen zal kunnen samenwerken. De echte Vlaamse zaak blijft natuurlijk wel een politiek thema dat altijd door N-VA geclaimd zal worden. Het doet deugd dat ook zij met vooruitschrijdend inzicht het belang van de Nederlandse taal in de maatschappij erkennen. Ik hoop dat ze hun beginselverklaring dus in de praktijk omzetten.’ (Nieuwsblad.be,21 januari 2014)

We kunnen er gif op innemen dat sommige SD&P’ers terug zullen keren naar de sp.a-stal wanneer het nu reeds stuitende opportunisme en carrièrisme van hun tenoren nóg duidelijker zal worden. Ondertussen hebben de carnavalgroepen in Aalst tenminste een vette kluif …

De niet-zo-unieke en voorspelde ontbinding van de Aalsterse sp.a afdeling.

Alvorens we hier de puntjes op de i zetten en allerhande foute voorstellingen doorprikken, door zowel de op sensatie beluste en allesbehalve neutrale media als de twee strijdende (ex)sp.a-kampen, geven we toch nog een belangrijke voorbeschouwing. De politieke vaudeville die nu al langer dan een jaar aansleept in Aalst brengt de gehele socialistische beweging ernstige schade toe, onafhankelijk of men nu sp.a-lid is of niet (opdracht volbracht voor N-VA?) En spijtig genoeg zal nog blijken dat met de splinterbom die de nationale en provinciale partijleiding op Aalst dropte, het verhaal bijlange nog niet ten einde is.

Maandag 13 januari 2014 zal voor altijd gebeiteld staan in de annalen van de Aalsterse socialistische beweging. Bij sommigen kwam dit nieuws als een donderslag bij heldere hemel, anderen zagen dit al langer aankomen. Het ironische van de zaak is dat het vooral niet-partijleden maar wél overtuigde socialisten waren die de bui zagen hangen. Sommigen onder ons zijn als het ware al ervaringsdeskundigen als het aankomt op ontbinding van sociaal-democratische organisaties en afdelingen. Maar daar komen we later nog uitgebreid op terug. Er was nog maar pas een externe, neutrale bemiddelaar aangezocht om de 2 kampen te verzoenen maar deze heeft zijn werkzaamheden nooit kunnen aanvatten.

Waar zijn de politieke argumenten buiten “niet deelnemen aan de coalitie?”

We kunnen de consternatie van de uitgesloten mandatarissen begrijpen. Sommige van hun argumenten snijden wel degelijk hout. Voert de Vlaamse regering, waar sp.a samen met N-VA in de coalitie zit, een progressief of sociaal beleid? Wat met de andere gemeenten waar sp.a en N-VA samen in bad zitten? De Aalsterse mandatarissen die trouw de sociaal-liberale koers volgden van de nationale sp.a-top (én dus de coalitielogica die hier automatisch uit voortvloeit) worden nu plots zonder boe of ba aan de kant geschoven. Beetje vreemd, niet? Waarom is de nationale en provinciale partijleiding nooit de politieke discussie aangegaan tijdens een algemene ledenvergadering van de Aalsterse afdeling? Zou het kunnen dat de ambetante afdeling een doorn in het oog was van de partijleiding omdat zij niet blindelings de bevelen opvolgde? Of omdat de coalitie in Aalst problematisch is in de goedkope electorale profilering van de sp.a naar de nationale verkiezingen toe? Beide kampen zeggen over zichzelf dat ze echte socialisten zijn. Echter wanneer concreet de vraag gesteld wordt: “Wat is socialisme volgens jullie?” dan blijft het oorverdovend stil …

Het argument van “de meerderheid van de leden staat achter ons.”

Een partij die sinds mensenheugenis in de coalitie zit, heeft sowieso met cliëntelisme te maken. Veel mensen zijn lid, niet omwille van een politiek programma of ideologische keuze, maar omwille van hun job (of de job van de hond met een hoed op van de neef van de broer van …) Het aandeel van de sp.a-leden in Aalst die via via een job hebben, schijnt volgens insiders vrij hoog te liggen. Alvast een belangrijk argument in een regio met een historisch hoge werkloosheid. Het is dan ook de logica zelve dat zij hun persoonlijke beschermheiligen in de coalitie willen houden.  

In deze optiek is het betwijfelbaar of het een fluit verschil zou gemaakt hebben dat het bestuursakkoord vooraf open en bloot gelezen én bediscussieerd geweest zou zijn voor men overging tot de stemming over al dan niet deelname aan de coalitie. Het geheime bestuursakkoord lekte pas enkele weken (sorry: maanden!) later uit maar het kwaad was al geschied. 

Voor een vakbondsafgevaardigde is het ondenkbaar dat hij of zij moet stemmen over een cao of sociaal akkoord zonder de tekst in handen te hebben. Voor het gros van de aanwezige sp.a-leden die opgetrommeld waren volgens de regels van de autobusdemocratie op de beslissende algemene ledenvergadering vormde dit kennelijk geen enkel probleem.   

De postjes …

Waarom hingen en hangen nog steeds sommige mandatarissen zo hard aan hun postje? Moeten er misschien stinkende potjes dichtgehouden worden? Een voormalige voorzitter van OCMW en ASZ uit de socialistische stal werd in het verleden veroordeeld wegens belangenvermenging, de juridische term voor corruptie. Was hij een uitzondering? Aalst, het kleine Charleroi aan de Dender?

Geen traditie meer van open en kritisch debat

Een ander element is het verwateren van de traditie van een eerlijke, open en kritische politieke discussie in de rangen van de sp.a en zeker in de basis. Leden worden verondersteld niet echt in politiek geïnteresseerd te zijn en dan laat men dat maar over aan de specialisten die doorgaans beroepspolitici zijn. De gewone partijleden zijn wel nog goed genoeg voor louter uitvoerende taken: om te gaan bussen en affiches te plakken bij de verkiezingen, te helpen bij eetfestijnen … Laat ons even eerlijk zijn: de sp.a in Aalst is verworden tot een carnavalgroep of voetbalclub waar de fans onvoorwaardelijk hun helden steunen en heeft niets meer te maken met de haard van sociaal verzet én kritische discussie van weleer zoals een echte arbeiderspartij hoort te zijn. Het is dan ook niet te verwonderen waarom zo weinig vakbondsmensen nog een lidkaart van de partij hebben.

Persbericht sp.a

We citeren het volledige persbericht van sp.a zoals het verstuurd werd op die beruchte maandag om 11u15: “Het sp.a-partijbureau heeft vandaag unaniem het advies gevolgd van de Administratieve commissie met betrekking tot de problemen in de Aalsterse afdeling. Deze commissie oordeelde dat de onophoudelijke publieke onenigheid binnen deze afdeling de belangen van de partij onherstelbaar dreigde te schaden. 

De Administratieve commissie, in vergadering bijeen op maandag 13 januari, adviseerde het partijbureau om met onmiddellijke ingang de sp.a-afdeling Aalst te ontbinden en opdracht te geven aan de huidige voorzitter en politiek-secretaris om, eveneens onmiddellijk, een nieuwe afdeling op te richten met medewerking en onder toezicht van de voorzitter en de secretaris van sp.a Oost-Vlaanderen.

Het partijbureau heeft deze voormiddag positief gevolg gegeven aan dit advies. 

Het ontbinden van de sp.a-afdeling heeft tot gevolg dat de leden van sp.a Aalst allen ontslagnemend  zijn. Wie de doelstellingen en actiemiddelen van de partij onderschrijft, inclusief de afwijzing van de deelname aan de huidige bestuurscoalitie in Aalst, wordt onmiddellijk en zonder onderbreking van lidmaatschap opnieuw aangesloten. Het is de prioritaire taak van de afdelingsvoorzitter en politiek-secretaris om alle betrokkenen hierover in te lichten.”

Met deze zeer drastische en allesbehalve democratische maatregel werd het schisma dat al een jaar eerder ontstond in de socialistische rangen geformaliseerd naar de buitenwereld toe. 

“Noig Verontruste Aalstenaars halen slag thuis ??? ”

Een krant kopte in de regionale pagina’s onder andere: “Noig Verontruste Aalstenaars halen slag thuis.” Laat ons even duidelijk zijn: de NOIG-VA hebben nooit om de ontbinding van de Aalsterse sp.a gevraagd maar hebben steeds geageerd tegen het feit dat de sp.a als zelfverklaarde progressieve partij toetrad tot een coalitie met een uitgesproken rechts, anti-sociaal en autoritair programma met op de koop toe 2 “plots bekeerde” fascisten als schepen. Wij hebben steeds de weg gekozen van de politieke discussie en argumentatie, niet die van de voldongen feiten. 

Diegenen die ons hiervoor tot public enemy number one uitriepen, kwamen niet verder dan het verspreiden van leugens en roddels en waren dan nog slim genoeg om die ook op facebook te zetten … Veel politieke argumentatie hebben we van die kant niet gezien of gehoord maar dat kunnen we ze ook niet kwalijk nemen: van wie zouden ze het geleerd moeten hebben? 

Opvallend was dan nog dat zij gesteund werden door allerhande dubieuze en extreemrechtse figuren. We hebben moeten vaststellen dat een klein (?) maar luidruchtig deel van de fans van de 2 schepenen heel wat gemeen hebben met wat we normaal gezien aan N-VA en Vlaams Belang zouden toeschrijven: een stevige portie provincialistisch chauvinisme afgekruid met racisme, antivakbondssentiment en een soeplepel virulent anti-marxisme dat aan de beste dagen van de koude oorlog doet denken. Eerlijkheidshalve moeten we ook vermelden dat sommige voortrekkers van het kamp van de uit de gratie gevallen mandatarissen zich hier allesbehalve kunnen in vinden maar om politiek-opportunistische redenen hier niet in tussenkomen.

Voor de volledigheid verwijzen we nogmaals naar het persbericht van NOIG-VA op die bewuste maandag: “De Noig Verontruste Aalstenaars nemen kennis van de beslissing van de sp.a om uit de Aalsterse coalitie te stappen. Zeer verwonderlijk hoeft dat niet te zijn. Noig VA maakte vorige week al een opsomming van de maatregelen die het laatste jaar door de nieuwe meerderheid opgelegd werden (o.m. in het OCMW). Zie:http://www.uilekot.org/node/1712

Die kunnen bezwaarlijk progressief, socialistisch of zelfs gewoon maar sociaal genoemd worden. Het arme gedeelte van de bevolking wordt in Aalst sinds een jaar vooral bestraft in plaats van gestimuleerd. De Aalsterse burgemeester wil het vooral beter doen dan De Wever zelf. Binnen de arrondissementshoofdstad Aalst ging men steeds verder en werd elke kritiek van binnen en buiten de stad weggewimpeld. Enkel de Aalstenaars mochten hun mond open doen. Een stad is geen eiland. Rond Aalst staat geen muur!

Noig-VA hoopt dat er nu kan gewerkt worden aan een gemeenschappelijke actie van alle sociaal voelende mensen om het Aalsters bestuur tot andere inzichten te brengen.”

Ongezien en drastisch?

De ontbinding van de Jongsocialisten en SP Oostende in de periode 1990-1992

TV OOST stelde in één van de vele reportages over de situatie: “Ongezien en drastisch dat de sp.a-top een voltallige afdeling ontbindt,” is niet alledaags volgens politicoloog Kristof Styvers van de Gentse Universiteit. Dat willen we als ervaringsdeskundigen wel even nuanceren of zelfs tegenspreken.

Vanaf 1990 voltrok zich een heksenjacht binnen de socialistische gelederen op de marxisten rond het maandblad “Vonk.” De eerste plaats waar orde op zaken gesteld werd, waren de Jongsocialisten. In aanloop naar het congres van 17 februari 1990 werd door het nationaal bureau (met o.a. Pascal Smet) de JS afdeling Antwerpen ontbonden en de federatie Brussel niet langer erkend. Persmoties daartegen door de afdelingen Boom en Schoten, solidariteitsverklaringen van het Onafhankelijkheidsfront en ACOD-LRB Antwerpen en een steunadvertentie in De Morgen waren niet meer dan achterhoedegevechten. De beslissing was genomen en zonder mandaten van Brussel en Antwerpen lag de uitslag van het JS-congres bij voorbaat vast. 

Op dit congres bleken als bij wonder 100 afdelingen te bestaan met in totaal 250 mandaten. Het congres tevoren waren het er nog maar 40 met 130 mandaten. Het congres werd  professioneel gefilmd en later vertoond op het nationaal SP-bureau.  

Hierna ging men vervolgens “aan de slag” in de afdelingen. 

Dirk Van der Maelen kreeg de boodschap in Geraardsbergen orde op zaken te stellen. De marxisten rond het maandblad Vonk, ook Vonkisten genoemd, waren in onze streek actief in de JS- en partijafdelingen in Aalst, Ninove en Geraardsbergen. Sommigen van deze militanten zijn nu als LSP’ers actief bij de Noig Verontruste Aalstenaars. Echter het uitvoerend bestuur van de Geraardsbergse SP afdeling riep de heksenjacht in onze regio een halt toe. 

Daarmee was het verhaal echter nog niet ten einde. In de zomer van dat jaar stapte het Oostends parlementslid Alfons Larridon uit de partij omdat de partijdiscipline hem verbood tegen het lentedecreet van onderwijsminister Coens te stemmen. Op basis van de voorkeurstemmen was de logische opvolger van Larridon de Oostendse Vonkist Yves Miroir. Om dat te vermijden parachuteerde het nationaal bureau van de SP Johan Vande Lanotte, toen kabinetschef van Tobback senior. Vande Lanotte was echter geen lid van de afdeling en dus moest eerst orde op zaken gesteld worden. De volledige SP afdeling van 900 leden werd ontbonden en 22 Vonkisten werden uit de partij gezet.

Ondanks al deze drastische maatregelen bleef de invloed van de Vonkisten een bedreiging voor de carrièristen in de Jongsocialisten. In februari 1992 werd onder leiding van nationaal JS-voorzitter Pascal Smet (nu onderwijsminister) het bericht de wereld ingestuurd dat de Jongsocialisten werden opgeheven en de band met de partij werd verbroken om plaats te maken voor een forum van jonge progressieven die op gemeentelijk vlak en rond lokale thema’s actief wilden zijn. Op die manier werd de deur wagenwijd opengezet voor jongeren uit de Volksunie en Agalev. Plots was de SP de enige partij zonder jongerenwerking! Het bleek echter snel dat de ontbinding niet doorgepraat was met de nationale partijleiding. Op initiatief van Frank Vandenbroucke (toenmalig partijvoorzitter) werd er een overgangscomité gestemd op een “heroprichtingscongres.” En tot ieders verbijstering ... zat er terug een Vonkist bij.

Inquisiteurs en heksenjagers worden doorgaans beloond in de “socialistische” partij.

De toenmalige grootinquisiteurs van dienst, Johan Vande Lanotte in Oostende en Pascal Smet in de Jongsocialisten, zijn beiden achteraf door de partij bedankt met een ministercarrière. Mogen we ons afvragen of, zonder op meer dan één vlak dubbelzinnig te zijn, de politieke toekomst van Sam Van de Putte in de sp.a er even rooskleurig gaat uitzien?

Conclusie

De redenen waarom sp.a’ers in Aalst het ene of het ander (ex)sp.a-kamp steunen is een mix van elementen waar doorslaggevende politieke of ideologische argumenten maar een beperkte rol spelen maar dit heeft alles te maken met de evolutie van voormalige (weliswaar burgerlijke) arbeiderspartij BWP over BSP en SP naar sp.a als sociaal-liberale partij. 

Persoonlijke sympathieën of antipathieën, (gefnuikt) carrièrestreven, cliëntelisme … zijn nu bepalend. De artificiële tegenstelling zoals we her en der kunnen lezen tussen “salonsocialisten en principesocialisten” is flinterdun. Vanuit het salon kan je ook principes hebben. 

Eenzelfde scenario zoals de voormalige broedertwist in de Aalsterse liberale familie (Open VLD en scheurlijst “Blauw” die inmiddels terug bij elkaar zijn) is goed  mogelijk aangezien de ideologische meningsverschillen niet van die aard zijn om op termijn niet terug te fusioneren.

Maandag 20 januari houden de ex-sp.a’ers een “nieuwe socialistische beweging” boven de doopvont in buurthuis De Brug en niet in het Volkshuis. Zij nodigen daarbij iedereen uit die met hun project instemt (wat is dat buiten “in de coalitie zitten?”) ook mensen die tot hiertoe geen lid waren van de partij …

LSP maakt samen met o.a. de bediendencentrale van het ABVV, de BBTK, deel uit van de NOIG-VA. In tegenstelling tot het (al dan niet bewuste) foute citaat in HetNieuwsblad van één van de woordvoerders van NOIG-VA, BBTK-secretaris Johan Dumortier, maken wij geen keuze tussen de twee kampen maar kiezen voor een derde … die van het socialisme! Diegenen die ietwat politiek geschoold zijn, verstaan deze laatste knipoog.